In onze familie was de sluier altijd dunner.
Een gave die generatie na generatie werd doorgegeven, zonder boek, zonder school. Handen die verhalen lazen in de kaarten. Ogen die dieren zagen verschijnen als er iets in beweging was. Stemmen die cijfers en uren fluisterden in een taal die anderen niet verstonden. Er werd niet over gesproken. Het was gewoon wie we waren.
En nog steeds vinden mensen ons. Misschien bent u een van hen. Misschien draagt u al maanden een gevoel dat u nergens kwijt kunt. Een vraag die u aan niemand durft te stellen. Een droom die blijft hangen. Een getal dat blijft terugkeren. U hoeft het niet te kunnen benoemen. Wij herkennen het.